Punt
nl
Net nieuw op punt.nl
Hieronder zie je de meest verse artikelen vanuit punt.nl
  Vandaag een thema dat we vorig jaar ook al gehad hebben, in dezelfde week, om dezelfde reden: Kaas!    In de eerste plaats omdat het a.s. zaterdag de eerste zaterdag van oktober is, en dat is voor ons en onze streekgenoten een bijzondere dag, want dan is het Fokveedag! Een boerenlandfeest dat voor iedereen toegangkelijk is, met keuringen van allerhande vee en streekproducten, het showen van de nieuwste landbouwmachines en een gezellig samenkomen van en bij veevoederorganisaties, banken, kerkelijk gebeuren en jongerenorganisties. Kortom voor elk wat wils. Niet alleen op agrarisch gebeuren ook voor de burger! In de tweede plaats is omdat a.s. dinsdag en woensdag in Houten Vakbeurs Foodspecialiteiten wordt gehouden, voor de kaashandel en -winkels (waar mijn man dus ook met een stand staat)en.... In de derde plaats omdat het a.s. oktober het de maand van de BOERENKAAS is. (maar daarover in de loop van de week meer info....) Eerst de moppen:   Vraag: Hoe kun je zin dat er een  dom blondje achter de computer heeft gezeten???    antw.: Er ligt een blokje kaas naast de muis.   Jantje krijgt van zijn moeder gatenkaas op zijn brood. Dan zegt Jantje: "Ik lust geen gaten in mijn kaas" Waarop zijn moeder zegt;  "Dan eet je allen de kaas op en laat de gaten staan..."                           Drie muizen zitten aan tafel heel erg op te scheppen. Zegt de eerste : "Ik durf een stuk kaas bij mensen uit de koelkast te halen." Zegt de 2 de :  "Da's niks, ik kan met gemak een stuk kaas uit een muizenval pakken !!!" Zegt de 3 de :  "Sorry jongens, ik moet nu echt de kat gaan voeren....                  
2016-09-26 04:40:32 blogzondernaam.punt.nl
De laatste zondagmiddag in september is traditiegetrouw het grote seniorenfeest in de Stadsgehoorzaal. De gratis kaarten waren ook dit jaar weer in een mum van tijd weg en zo konden 800  leden van de 3 October Vereeniging genieten van een mooi muzikaal programma. De grote trekker was natuurlijk Willeke Alberti, maar als verrassing trad ook Mart Hoogkamer, die ook wel de nieuwe Willy Alberti wordt genoemd op.
2016-09-26 03:06:09 leidseglibber.punt.nl
Ok, dat van die airco was niet zo een goed idee. We hebben alleen dubbele lakens en geen deken en het is zo veel te koud. Ik heb de halve nacht liggen kleumen. Het is dat ik zo moe was, anders had ik misschien de energie gehad om eruit te gaan en de airco uit te zetten maar ik had er de kracht gewoonweg niet voor. En zoals gewoonlijk hebben we twee aparte bedden dus we kunnen weer niet tegen elkaar aan kruipen. Iets wat afgelopen nacht snel en effectief had kunnen werken tegen de kou. Het voelt als een straf de gescheiden bedden. The fix neigingen komen weer boven borrelen maar ik zie zo snel eigenlijk geen oplossing. We vinden overal dooie motten, blijkbaar leven de beestjes niet zo heel erg lang want we vinden er minstens een stuk of tien verspreid door het huisje. We gaan lekker douchen en kleden ons aan voor het ontbijt. We hebben, zoals de meeste mensen hier volgens mij, een favoriet tafeltje waar we met ontbijt en avondeten neerstrijken. En laat niemand het lef hebben aan óns tafeltje te gaan zitten natuurlijk. We zitten altijd buiten onder de luifel, daar is het lekker toeven. De tactiek was even roestig, maar opeens weet ik het weer. We lopen naar het tafeltje, één van ons gaat zitten, de ander haalt twee glazen drinken die we vervolgens op het tafeltje zetten ten teken van het bezet zijn en gaan dan ons ontbijt halen. Zo was het ja. ’s Avonds is het makkelijker want dan kun je gewoon gaan zitten en eerst drinken bestellen bij de ober.  We hebben een kaartje met ons bungalownummer erop om aan te tonen dat we half pension hebben en dus mogen deelnemen aan ontbijt en buffet. Er zijn echt te veel lekkere dingen om uit te kiezen. Er is ook zo’n super duper broodrooster lopende band ding waar je sneetje langzaam tussen de elementen door wordt getransporteerd om uiteindelijk aan de achterkant naar beneden te vallen en weer naar voren te glijden. Zo’n ding wil ik thuis eigenlijk ook. Ik ben er vorige keer pas achter gekomen dat er een knop op zit waarmee je de draaisnelheid zelf kunt aanpassen en daarmee de duur van de rit van het sneetje door het apparaat om uiteindelijk precies te kunnen bepalen hoe bruin je sneetje wordt. Ik heb niet de indruk dat er iemand zich dit ooit realiseert want ik zie mensen meestal stuntelen omdat hun broodje eerst te licht en na een tweede rit te donker is. Ik kan me niet herinneren wat de perfecte stand ook weer was maar na een sneetje of 3 ben ik er achter dat de knop ongeveer ter hoogte van de denkbeeldige 1 van de klok moet staan voor het perfect gekleurde broodje. Ik deel mijn verworven kennis met een dame die met haar volledige aandacht gadeslaat wat ik allemaal loop te doen bij het apparaat. Nou ben ik hier al bijna twee weken zegt ze, maar ze was niet op het idee gekomen om aan knoppen te gaan draaien. Zienderogen blij met dit nieuwe inzicht verlaat ze de ontbijtzaal. Als we onze bordjes leeg hebben gegeten gaan we voor nog een rondje. Nomnomnom! Eenmaal terug bij ónze tafel komen we tot de ontdekking dat er al is afgeruimd. Drinken was nog niet eens op, maar het is afgeruimd. Lisa, de verantwoordelijke serveerster, biedt duizendmaal haar excuses aan als ze erachter komt dat we nog niet klaar waren met eten. Lisa is super vrolijk en lacht altijd, dus we kunnen het van haar hebben en verzekeren haar dat het geen punt is. Propvol zitten we na de tweede ronde. Dit gaat echt niet goedkomen zo. Astronautendieetje na de vakantie of zoiets. Of inschrijven voor expeditie Robinson, dat schijnt ook best te werken als ik het zo heb gezien. Behalve bij Fatima de Morelo de Mero of zo, die is volgens mij de enige kandidaat die ik heb zien deelnemen die er niet slanker van is geworden. Ik verdenk haar er ook sterk van dat ze een deal heeft gesloten met de cameramensen om haar stiekem tegen betaling extra eten toe te schuiven. Maar wat kan die meid hockeyen…. We zien het bekende ‘Dit is mijn bedje vandaag’ gedrag terwijl we van ons ontbijt genieten. Mensen die klokslag negen uur hun handdoek neerleggen op hun favoriete bedje rond het zwembad om vervolgens weer terug te gaan naar hun appartement. Zo typisch. We spreken Super G nog even en die bleek gisteravond geen warm water te hebben. Het zit haar niet mee. When it rains, it poors. We besluiten om na het ontbijt een stukje te gaan wandelen. We gaan meteen door vanuit het ontbijt. Ik loop nog even naar Lisa om haar te melden dat we nu echt weggaan en ze de tafel mag afruimen. Een schaterende lach valt ons ten deel. We lopen richting het strand en de boulevard. Even uitdokteren hoe we ook weer moeten lopen. Het is pakweg een minuut of twintig lopen. We zijn wat aan de vroege kant, want de meeste winkeltjes zijn nog niet open of juist bezig hun spullen naar buiten te brengen. Ik zie een superleuke pet van het model dat ik eigenlijk al een hele tijd wil hebben maar nog steeds niet de juiste tegen het lijf ben gelopen. Ik probeer hem maar hij zit een beetje vreemd aan de zijkant. Hij komt echt in de buurt. Maar even in gedachte houden, we zijn er net. Ellen moet weer een nieuwe bikini scoren en evenals vijf jaar geleden, lijkt het weer een lastig verhaal te gaan worden. De kleur staat natuurlijk redelijk vast, al moet ik zeggen dat ik me niet aan de indruk kan onttrekken dat Ellen meer open staat voor wat kleur in de bikini dan dat ik tot nu toe ooit heb mogen vaststellen. Wie weet. We zien best wel wat leuke jurkjes eigenlijk, maar we gaan nog niet gelijk dingen aanschaffen, eerst oriënteren. Ellen ziet nog een kraampje met wat, in mijn ogen nutteloze maar in Ellen d’r ogen multifunctionele, doeken van katoen. Ze heeft ze eerder in Zandvoort gezien en is zeer geïnteresseerd. We realiseren ons dat we, omdat we rechtstreeks vanuit het ontbijt komen, geen geld bij ons hebben, dus op zijn Hollands kijken kijken we wel, maar niet kopen. Loeki loeki noemen ze dat hier een beetje denigrerend.  Aan het begin van de boulevard zit een pleintje met daarachter nog wat winkeltjes. Daar vinden we een winkel met wat duurdere, maar wel mooie bikini’s. Er staat een hele aardige dame in de winkel die ons zeer behulpzaam is. We raken wat meer aan de praat met de dame en vertellen haar dat we morgen terug willen komen met geld. Weer een gevalletje loeki loeki dus. De leeuw? Ze meldt ons dat ze er morgen niet is omdat ze een mammografie moet laten maken omdat zowel haar moeder als haar oma borstkanker hebben gekregen en zij nu elk half jaar voor controle moet. Ok, iets te veel informatie, maar we spreken af dat we dan in plaats van morgen, zaterdag terugkomen. We windowshoppen nog ff verder en ik vind een misschien wel iets te hippe bril voor me, maar ik vind hem wel erg grappig. Nog niet eerder tegengekomen. Aangezien we net genoeg geld bij ons hebben voor een kopje koffie kan ik hem niet meenemen. We nemen een lekker bakje koffie op het naastgelegen pleintje zodat we lekker mensen kunnen kijken. Prima bakkie en dito uitzicht. Lekker commentaar geven op alles wat maar enigszins niet aan onze normen voldoet. Heerlijk. En ik kan je zeggen, er loopt behoorlijk wat voorbij van eerdergenoemde categorie. Van foute snorren, tot dikke blote buiken en slecht geverfd haar. Ja inderdaad, veel Duitsers ja. En homo’s natuurlijk, daar staat Playa del Inglés bekend om. We rekenen af bij onze ober die, zo te zien, meer tijd in de sportschool doorbrengt dan dat hij koffie serveert. Op de terugweg moeten we de trap weer op die we eerder zijn afgedaald, met dit verschil dat het nu omhoog is en de zon behoorlijk op onze bolletjes schijnt. En ik heb ook nog lange mouwen aan, dus best warm al met al. De stairway to hell noem ik de trap, maar we laten ons niet kennen. Eenmaal terug in het hotel verkleden we ons om te gaan zwemmen. Boekjes mee, drinken mee, Ellen in haar element. Helaas is Ellen weer eens uitgerekend nu in haar ‘periode’, dus zwemmen is beperkt. Volgens mij is dat elke vakantie het geval. We moeten het ermee doen. Of zij eigenlijk. Ook vandaag is het redelijk stil bij het zwembad. Blijkbaar was het geen wisseldag dingetje. We zoeken het mooiste plekje uit waar we goed met de bedjes met de zon mee kunnen draaien zonder onze buren daar al te veel mee lastig te vallen. Een hoekplek dus. Maar plek genoeg dus geen punt. We trekken zo nu en dan wat baantjes en ik maak wat foto’s om het thuisfront te frustreren met onze weelde. Superrelaxed. Ik hoor wel steeds dezelfde muziek valt me op. In de loop van de middag gaan we bij het restaurant een happie eten, dat hebben we tenslotte nog niet zoveel gedaan. Ellen bestelt een sateetje en ik een clubsandwich omdat ik die er bij de dame aan de tafel naast ons wel erg lekker uit vond zien. De dame bevestigde mijn keuze. Frietjes erbij, dit gaat niet goed zo!  De mensen naast ons spreken ons aan over Super G. Het zijn de mensen die haar een paar jaar eerder hebben ontmoet en vullen wat details over haar in. Als ik vertel over ons verhaal over de tapas bar in San Fernando geven ze ons een tip over een tapas bar in CC Yumbo waar je heerlijke tapas schijnt te kunne eten, maar je wel van te voren moet reserveren wil je er een plaatsje kunnen krijgen. Ook geven ze ons een tip over een boottrip vanuit Puerto Rico naar Mogan waar een mooi dagje van kunnen maken. Ellen gaat nog even bij het zwembad liggen en ik ga even wat rommelen bij het huisje. Ik mis een waterpolo wedstrijd krijg ik via de Whatsapp door maar ik vind het wel best. We hebben, in tegenstelling tot vorige keer, geen contact met het entertainment team. Als ik me weer bij Ellen aansluit is de drukte in het zwembad alweer voorbij. Roy heeft vandaag een sollicitatie gesprek en meldt dat het voor zijn gevoel erg goed gegaan is. Maandag hoort ie of hij de baan heeft. Spannend! We blijven uiteindelijk tot een uur of half 6 bij het zwembad. Ik zeg tegen Ellen dat ze bij het terras kan wachten aan de achterkant, dan loop ik wel even om om de deur voor haar open te doen. Als ik de deur open wil doen werkt het kaartje niet. De vloek is blijkbaar nog niet opgeheven. Eerst weer terug omlopen om Ellen op de hoogte te stellen en dan maar weer naar de receptie. Ik ben de tel van niet functionerende kaartjes ondertussen kwijt. Nog ff chillen voordat we gaan dineren met Super G. Ik sluit mijn JBL Charge 2+ bluetooth speaker aan om wat muziek te maken. Klinkt goed, topding, superblij mee. We maken ons klaar voor het eten. Als we aan komen lopen zien we Super G al aan óns tafeltje zitten en net drie rode wijn in ontvangst nemen. Ze lust wel een glaasje wijn krijg ik de indruk. Mooi hoor. Ze vertelt dat haar slot het vanochtend wéér heeft begeven en dat ze de hele ochtend bezig geweest om het te repareren. We proosten op het hopelijke einde aan alle ellende en hebben een gezellig etentje met Josje. De dame die ik eerder blij heb gemaakt met de tip van de broodrooster dineert in een mooi jurkje, door Ellen herkend als van Expresso afkomstig omdat ze deze zelf wilde kopen maar hem te duur vond. Vanaf nu heet ze dus miss Expresso. We kijken nog even wat er voor entertainment in de lounge bar is vanavond maar het is niet veel soeps lijkt het. Morgenavond is het Salsa avond, dan gaan we wel ff kijken. We gaan lekker naar bed.
2016-09-26 01:12:55 kruispunt.punt.nl
Als we om een uur of drie echt wakker worden hebben we allebei niet echt lekker geslapen nog. Hooguit een uurtje of twee gok ik. Mag de pret niet drukken. Ellen doet in huis de final check die me een gegeven moment toch echt te lang duurt. Kom op, we moeten er nu toch echt vandoor. Chiel staat al klaar voor de slagboom als we om 5 voor half 4 de flat uitlopen met onze koffers. Als een echte taxichauffeur laadt hij onze koffer in de achterbak die vet groot is kom ik achter. Babbelkous als Chiel is vertelt hij over hoeveel koffers hij laatst kwijt kon bij een ritje. Het gaat mijn ene oor in en het andere uit, de man praat echt te veel. Hij brengt ons via een route die ik nog niet ken binnendoor via Schiphol Oost en langparkeren naar de vertrekhal en vertelt ondertussen hoe ze deze route laatst met al die verscherpte controles gewoonweg vergeten waren om er ook een controlepost neer te zetten. Prutsers dus. De vaste controles zijn er ondertussen niet meer dus we kunnen in één keer doorrijden. Het is gelukkig niet erg druk bij het inchecken van de koffer. 18 kilo weegt hij slechts. Damn! Hadden mijn Vans gewoon meegekund dus. We komen zonder problemen door de security check en doen een rondje langs de winkels. We kijken naar een nieuwe rugtas en vinden er ééntje van het merk Bally. Ik vraag me af of dat hetzelfde merk is van de truien van Ronald toen we op de middelbare school zaten, maar als ik zie hoe duur de rugtas is kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het toch een ander merk is. 450 Euri. Ik denk dat het toch maar gewoon een Eastpak wordt. We gaan natuurlijk een bakkie pleur doen bij Starbucks. Daar is het dan wel weer druk. Als we ons bakkie naar binnen hebben gewerkt slenteren we nog even door om iets te eten te scoren maar eigenlijk hebben we allebei nog niet echt honger. We besluiten om het maar te doen met iets te eten aan boord van het vliegtuig als we straks wel een beetje trek hebben. Voor we het weten is het tijd om te boarden en gaan we richting gate. Ik weet niet precies wat het probleem daar is, maar boarden lijkt niet echt te willen lukken om één of andere reden. Uiteindelijk mogen we toch het vliegtuig in met een vertraging van een minuut of 20. We maken ons er niet druk om, het is tenslotte vakantie. In tegenstelling tot de meeste grijze duiven en stelletjes met kleine kinderen die het allemaal maar spannend lijken te vinden. Ellen merkt op dat er eigenlijk nooit vrouwelijke piloten het vliegtuig besturen. Als ik opmerk dat autorijden voor vrouwen al uitdagend genoeg is en Ellen dit bevestigt, schiet de jongen achter ons in de lach. We hebben stoel 27a en 27b bij het raam. Ellen gaat doodleuk op stoel 26b zitten. Ik herstel haar fout met een corrigerende tik tegen haar achterhoofd en we gaan op de stoelen zitten die we wel hebben gereserveerd. We komen er al snel achter dat de rugleuning van stoel 27b niet vast wil blijven in de voorste stand. Daardoor gaat de leuning elke keer naar achteren zodra ze er maar even tegenaan leunt. Niet echt lekker relaxed voor een vlucht van meer dan 4 uur. We halen de stewardess er bij en ze geeft aan dat ze het niet kan fixen voor ons en dat ze straks nadat we zijn opgestegen ze gaat kijken wat er te regelen valt met een andere plek. Mijn handen jeuken, maar ik laat het voor wat het is als ik na wat gerommel aan de knop en de leuning tot de conclusie kom dat het echt niet werkt. Als we zijn opgestegen en de riemen weer los mogen gaat ze voor ons aan de slag. Even later komt ze terug met de mededeling dat we op rij 17 kunnen plaatsnemen maar misschien wel met het gangpad tussen ons in moeten zitten. Ze zegt dat de mensen die er nu zitten allesbehalve behulpzaam waren om dit mogelijk te maken, maar ze is op haar strepen gaan staan en heeft het er door gedrukt. Blijkbaar zit er een echtpaar dat vier stoelen geclaimed heeft omdat ze niet bezet waren en er erg moeilijk weer afstand van kan doen. Alles beter dan een klapstoel dus even later gaan we naar voren om onze nieuwe plekken te betrekken. De ontvangst op rij 17 is ongeveer zo warm als die van de Duitsers geweest moet zijn toen die Nederland binnentrokken aan het begin van de tweede wereldoorlog. Geen blik of woord is ons waardig als we de twee stoelen komen claimen die trouwens in een rij zitten met extra beenruimte. Ik negeer mijn buurman volledig en neem tevreden plaats op onze nieuwe plekken met extra beenruimte. Als dezelfde stewardess die ons stoelprobleem heeft opgelost later met de kar koffie en thee voorbijkomt begint, voordat ze ook maar iets kan zeggen, de man van wal te steken dat hij vanwege zijn flexibiliteit toch op zijn minst wel een gratis bakje koffie verdiend heeft. Het zorgt er bij mij voor dat ik me geen zorgen meer hoef te maken dat ik last krijg van vliegtuigtrombose want deze opmerking zorgt voor dusdanige kromme tenen dat ik de oefeningen tegen trombose verder niet meer hoef uit te voeren. Ze legt uit dat ze dat eigenlijk wilde aanbieden, maar nu hij er zo bot naar vraagt, ze meer geneigd is om hem gewoon te laten betalen. In your face! Wat een flapdrol zeg. Heeft alleen maar moeilijk lopen doen. Als we een kaasbroodje, een saucijzenbroodje en twee koffie bestellen, hoeven we de koffie niet af te rekenen vanwege het ongemak. Hahahaha! Heerlijk! We lezen wat en spelen nog een paar spelletjes galgje om de tijd te doden. Een poosje later komt de stewardess als een volleerde Psycholoog nog even checken bij mijn buurman wat hij er nou zelf van vond allemaal. Het is parels voor de zwijnen. Als we er bijna zijn gaan we nog even naar het toilet, kan ik eindelijk wat lucht kwijt. Ik laat al anderhalf uur om de twee minuten wat lucht ontsnappen zonder dat iemand het gelukkig in de gaten heeft. Kramp…. Ellen wilde haar toiletbezoek ook zo lang mogelijk uitstellen omdat we dan langs onze grote vriend moeten die aan het gangpad zit, maar f*k it. Ik hoopte eigenlijk achterin het vliegtuig onze stewardess te treffen om haar nog even te bedanken voor hoe ze is omgegaan met de situatie, maar ik tref een collega en vraag haar het door te geven. Als later de afdaling is ingezet komt onze stewardess nog even zeggen dat ze het bericht van haar collega heeft ontvangen. Mooi zo. Mag ook gezegd worden. Na de landing (zonder applaus dit keer) blijven we rustig zitten want we zitten nu midden in het vliegtuig en onze handbagage ligt natuurlijk nog tien rijen achter ons. Mooi genoeg nemen de twee vrouwen die naast ons zaten in onze oorspronkelijke rij, waar we in een paar minuten al goed contact mee hadden, onze koffer uit het bagagerek mee naar voren. Zo kan het dus ook. We babbelen gezellig met de dames onderweg naar de bagageband. Ze zitten ook in Playa del Inglés maar helaas niet in Barbacan. Ik geef ze al lopende het adres van de tapas bar in wijk San Fernando waar we nu al meerdere keren lekker gegeten hebben. Onze koffer komt zo goed als eerste op de band voor de verandering en een paar minuten later zitten we als eerste in onze bus. Dat gaat soepel allemaal. We zien wat donkere wolken boven het eiland maar de temperatuur is prima. Het is ondertussen een uurtje of half 11. Het is een klein busje deze keer en hij komt verre van vol te zitten. Gelukkig zit onze ‘gratis koffie’ vriend niet in onze bus. Ik stelde me al voor dat hij gewoon de bungalow naast ons zou hebben maar gelukkig heb ik het aan het verkeerde end. Na een klein half uurtje worden we bij de derde stop afgezet bij hotel Sol Barbacan. We stappen uit samen met een oud vrouwtje dat enigszins slecht ter been is. De chauffeur geeft haar haar rolkoffertje en een beetje verbolgen vraagt ze aan hem waar haar andere koffer is gebleven. Ik leg haar uit dat hij niet precies uit zijn hoofd weet welke koffer van wie is en ik help haar met de koffers naar binnen. Ze is alleen en ik vermoed dat ze hier al een poosje komt en haar man ondertussen overleden is. Bij het inchecken kunnen we kiezen voor een bungalow langs de weg of achter het nieuwe zwembad. We kiezen voor bungalow 30 achter het zwembad, maar moeten daardoor wel langer wachten voordat we erin kunnen. Liever dat dan langs een doorgaande weg. We bergen de koffers op in het naar boeken ruikende opslaghok wat tevens als bibliotheek fungeert. We gaan de tijd wel even doden door een happie te gaan eten ergens in CC Yumbo. Er is weinig tot niets veranderd aan het winkelcentrum in vergelijking met drie jaar geleden toen we hier met Ellen d’r ouders waren. Om kwart over één melden we ons weer bij de receptie. We moeten nog een kwartiertje wachten voordat we in de bungalow kunnen. Als we de deur openen zijn de vloeren nog nat van het dweilen. Er zitten wel veel motten in het huisje, maar beter motten dan kakkerlakken. Het is best een grote bungalow. Henkie zou de hele vakantie de weg kwijt raken in het huisje, ik weet het zeker. We hebben twee badkamers en een extra slaapkamer. Mocht we flink ruzie krijgen kunnen we in ieder geval apart slapen. ‘Nou, waar slaat dat nou weer op!’ zou Ellen zeggen. Kan niet, mag niet, doen we niet. Het is allemaal prachtig, ik ben echt helemaal in mijn nopjes met een bungalow i.p.v. een appartement. Geeft een heerlijk vrij gevoel met gras voor de deur en geen liften of trappen. Nou alleen de grijze haren nog en het plaatje is compleet. Zodra we de koffers hebben uitgepakt, nemen we nog even een duik in het nieuwe zwembad, maar niet voordat we een sleutel voor het kluisje gehaald hebben bij de receptie. Geen rust voordat het kluisje actief is natuurlijk. Het is erg rustig bij het zwembad maar misschien komt het omdat het een wisseldag is. Er zijn overal prachtige nieuwe bedjes en parasols. Het weer is ook super dus we hebben niets, maar dan ook niets te klagen. Voordat we gaan eten doen we nog even de nodige boodschappen bij de Hyperdino schuin aan de overkant. We hebben half pension, dus eigenlijk hoeven we alleen maar wat drinken te regelen. En chips en worst natuurlijk. Ik neem ook een fles Sambuca mee. Twee kaarsjes voor de sfeer op ons terras mogen natuurlijk ook niet ontbreken. Eenmaal terug ziet het buffet er weer prachtig uit en we vergrijpen ons aan al het heerlijks wat het te bieden heeft. Ik vrees met grote vrezen voor mijn gewicht aan het eind van de vakantie. Na het eten komt de oude dame nog even babbelen bij onze tafel. Ze blijkt inderdaad haar man vier jaar geleden verloren te zijn en komt hier al een jaar of tien. Ze is een half jaar geleden gevallen en heeft haar been gebroken maar loopt, tegen alle verwachtingen in, al best weer goed. Zij het wel met een stok die gedurende de avond steeds wegglijdt en ik vertel haar dat er iemand is die daar iets voor uitgevonden heeft en daarmee zelfs de hoofdprijs gewonnen heeft in ‘De best uitvinding van Nederland’. Als je googelt op ‘houder wandelstok’ kun je hem makkelijk  online bestellen vertel ik haar. Gaat ze doen zodra ze thuis is. Ze vertelt dat ze in Bentveld woont en zo klinkt haar accent ook. Grappig is wel dat ze toen ze jong was in de Comeniusstraat in Slotervaart heeft gewoond. Ze is een oud medisch analiste en blijkt een kranige oude tante die luistert naar de naam Josje Gunnink. Ze wil dat we haar Josje noemen, maar dat krijgen we niet geregeld met onszelf. Daarvoor is ze te oud. We besluiten dat we haar niet gaan tutoyeren en mocht het erop aankomen haar wel tante Josje noemen of zo. Ze is iemand die zich door niets en niemand uit het veld laat slaan en we geven haar de bijnaam Super Granny. Super G in het kort. We nodigen haar uit om morgenavond samen te dineren en dat aanbod grijpt ze met beide handen aan. Na een lange dag schuifelt ze uiteindelijk terug naar haar bungalow. Even later zie ik haar weer terug komen en als ik vraag wat er aan de hand is, blijkt dat het slot van haar bungalow het niet doet. Daar had ze eerder vandaag ook al last van gehad en toen zijn ze er anderhalf uur mee bezig geweest deelt ze mee. Ik bied aan om het voor haar te gaan regelen zodat zij bij Ellen aan tafel kan blijven zitten totdat het geregeld is. Ik ga met het kaartje naar de receptie en krijg een nieuwe. Aangezien er vandaag al eerder problemen zijn geweest vermoed ik dat dat de oplossing niet gaat bieden, maar eerst maar eens proberen. Ik probeer het nieuwe kaartje en zoals ik al had voorspeld, werkt het niet. Het lampje van het slot licht niet eens rood of groen op als ik het kaartje erin steek. Ik weer terug naar de receptie met de extra informatie van het lampje dat niet oplicht. Dan zullen de batterijen wel leeg zijn gokt de dame achter de receptie. Mijn gok is dat ze die eerder vandaag vast wel vervangen hebben al, maar wie ben ik. Als ik de klusjesman voorbij zie schuifelen bij het restaurant loop ik met hem mee. Hij maakt de deur open met een sleutel en begint met het vervangen van de batterijen. Na tien minuten rommelen en proberen komt hij tot de conclusie dat het niet aan de batterijen ligt. No shit Sherlock. De echte klusjesman wordt er bijgehaald met zijn volledige uitrusting. Hij haalt dit keer het hele slot uit elkaar en na een minuut of tien hou ik het voor gezien en vervoeg me bij Ellen en Super G in afwachting van de reparatie. Super G wil ons graag wat te drinken aanbieden maar eigenlijk hebben we genoeg wijn gedronken. Als we zeggen dat we wel een kopje koffie willen, geeft ze te kennen dat ze ons liever trakteert op een glas wijn. Wat moet dat moet dan maar, en we nemen nog een glas wijn. Super G wordt aangesproken door een echtpaar wat haar kent van vorige jaren. Iedereen lijkt haar te kennen zo’n beetje hier. In ieder geval iedereen van de bediening. Even later komen Klus en zijn sidekick voorbij en melden ons dat het weer werkt. We lopen voor de zekerheid toch maar even mee om te verifiëren of e.e.a. nu écht werkt. Het kaartje doet het niet. Het lampje wordt wel rood, maar de deur opent zich niet. Gloeiende gloeiende! Enigszins geïrriteerd toog ik voor de zoveelste keer richting receptie. Ik word onderweg door een gezin aangesproken over hoe mooi ze het vinden dat we haar helpen en dat ik er maar druk mee ben. Iets drukker dan ik van te voren had ingeschat geef ik toe, maar je kunt zo’n dame toch ook niet aan haar lot overlaten. Omaatje geadopteerd hebben ze het over. Zoiets ja. Ik krijg voor de zoveelste keer een ander kaartje mee en geloof het of niet, deze werkt. Moe maar voldaan lopen we naar onze eigen bungalow. Kaartje doet het niet. Er komt geen eind aan deze malaise van toegang tot bungalows. Ik probeer rustig te blijven en moet denken aan de Spaanse scheldzin die ik ooit eens van mijn collega Mano heb geleerd. Dit zou een uitermate geschikt moment zijn om hem bij de receptie eens daadwerkelijk op een gepaste manier te gebruiken. Gelukkig kan ik me herinneren dat Mano me erbij verteld heeft dat het redelijk grof is en duurt de wandeling naar de receptie lang genoeg om voldoende af te koelen zodat ik op normale toon de dame achter de balie kan melden dat nu het kaartje van onze eigen bungalow het ook niet doet. Ze leest het kaartje uit en weet me te vertellen dat het het kaartje is van bungalow 43. Hmmmm….. dat is de bungalow van Super G. Heb ik met al dat gerommel onze kaartjes door elkaar gehaald. Goed bezig. Blij dat ik me heb ingehouden, bied ik mijn verontschuldigingen aan aan de receptioniste. Ze kon er gelukkig om lachen. Mij is het lachen ondertussen vergaan. Ik wil naar bed, de dag is lang genoeg geweest zo. Als we eindelijk onze bungalow binnen gaan, zetten we de airco aan en duiken er zo snel mogelijk in.
2016-09-26 01:09:24 kruispunt.punt.nl
Omdat Ellen nog niet op vakantie is geweest i.v.m. de operatie van Ma van Zandwijk, ga ik, hoe vervelend het allemaal ook is, nog een keertje op vakantie dit jaar. We gaan naar hotel Sol Barbacan in Playa del Inglés op Gran Canaria. We vertrekken woensdag 21 september om een uur of 6 in de ochtend, maar Ellen is al vanaf de vrijdag ervoor vrij. Vier weken maar liefst. Lekker hoor, maar ze is er ook aan toe. Gelukkig gaat het herstel van Mar naar omstandigheden voorspoedig, dus we kunnen met een gerust hart op reis. Ellen heeft eerst nog een weekendje Cauberg met de meiden, dus als ze maandagmiddag terugkomt moeten de voorbereidingen serieus van start. Wasjes draaien, huis schoonmaken omdat ik dat natuurlijk niet gedaan heb omdat ik totaal niet functioneer als ik een weekend alleen thuis ben. Ik moet ook gewoon werken maandag en dinsdag omdat ik gewoonweg geen dagen meer heb. Ik moet ze kopen voor deze vakantie. Maar dat is ook het systeem, je krijgt maar vier weken en je kunt zelf bepalen of je meer budget opzij wilt zetten om meer dagen te kopen, dus dat heb ik maar gedaan. Voelt heel gek, ben denk ik net een week of drie terug, ga ik weer weg. Als ik aan het eind van de middag op de motor naar huis rijd, heb ik niet helemaal het gevoel alle puntjes op de i te hebben qua overdracht, maar het is niet anders. Eerst naar huis, dan Obi naar haar vaste logeeradres brengen. Opa en Oma vangen haar weer op gelukkig. Na wat gerommel om haar in de mooie roze superdeluxe katten vervoer dinges van Viola te krijgen, zijn we op weg. Ik rij met de motor mee zodat we hem daarna in de garage kunnen zetten anders staat ie de hele vakantie zinloos voor de flat. We eten een hapje bij Opa en Oma zodat we ons kunnen concentreren op de laatste voorbereidende activiteiten. Eerst nog even bij pa en ma van Zandwijk langs en dan gauw naar huis de koffer pakken. We melden even bij buurvrouw Sjitske dat we er niet zijn de komende anderhalve week en gaan van start met pakken. Ik besluit wederom om de hoeveelheid “The Fix” spullen te beperken tot het Zwitserse zakmes en een rol plakband. Het is ten slotte Barbacan, daar is alles goed geregeld. Kabeltjes moeten wel mee natuurlijk, moet wel kabeltjes hebben. Kabeltjes. Als Ellen al zo goed als klaar is met haar kleding verzamelen, ben ik nog met mijn kabeltjes bezig en komt ze verontrust vragen waarom het zo stil is in het kantoortje terwijl ik druk  aan het pakken zou moeten zijn. Komt zo. No spang. Kabeltjes zijn ook belangrijk. Dat blijkt elke vakantie maar weer. Uiteindelijk hebben we binnen no time de koffers gepakt. Als we de grote koffer wegen blijkt hij toch iets meer dan 20 kilo te wegen. We shuffelen de spullen enigszins en halen wat overbodige spulletjes uit de koffer. Mijn Vans moeten het ontgelden en halen de uiteindelijke selectie niet. Eén paar schoenen voor mij dan maar deze vakantie. Tegen een uur of 11 duiken we erin, we hebben onze buurman Chiel de taxichauffeur maar gecharterd om ons naar Schiphol te brengen, hoeven onze ouders er tenminste niet midden in de nacht uit om ons weg te brengen. Worden ze nu toch echt te oud voor vinden we. 
2016-09-26 01:05:49 kruispunt.punt.nl
Op de Bosweg in Oude Willem is zondagavond een aanrijding gebeurd waarbij een man en een vrouw door de brandweer uit een auto moesten worden gehaald. De auto botste na de aanrijding tegen een boom. De slachtoffers werden daarna elk in een ambulance naar een ziekenhuis gebracht. De bestuurder van de andere auto had de plaats van het ongeval verlaten. De politie heeft hem in een bosperceel weten te achterhalen en werd aangehouden. Omdat de man gewond was, is ook hij met een ambulance onder politie begeleiding naar een ziekenhuis overgebracht. De verkeersanalisten van de politie deden ter plekke onderzoek naar de toedracht. Een berger heeft de beschadigde wagens afgevoerd.
2016-09-25 22:39:03 112hoogeveen.nl
Foto’s: Alex Wever – RegioMeppel.nl. Op de Nieuwe Nijeveenseweg in Meppel zijn zondagavond twee auto's frontaal met elkaar in botsing gekomen. De bestuurders en een passagier raakten gewond. Van één van de voertuigen weigerde de airbag. Waardoor het ongeval precies is ontstaan is niet duidelijk. De Nieuwe Nijeveenseweg was enige tijd afgesloten.  
2016-09-25 22:16:01 112hoogeveen.nl
2016-09-25 20:20:03 pspwereldje.punt.nl
BZC'13 1 1. Kelvin van der Veen     2    Daan Oudenaller           2    Johnno Ham                 2    Stevan Stevanov           2   BZC'13 2 1. Ron Blokland                2        
2016-09-25 20:04:53 bzc-selectie.nl
2016-09-25 20:00:08 bzc-selectie.nl
De pech blijft ons achtervolgen, weer konden we de punten niet meenemen naar huis. Beide ploegen speelden de eerste 45 minuten niet best, pas in de 19e minuut ging Johnno er vandoor die de bal aan Kelvin aflegde, die net niet tot een schot kon komen. Vijf minuten later kregen we een doelpunt tegen door onnodig balverlies, 1-0 voor de thuisploeg. Gelukkig was dit maar van korte duur, Stefanov, de snelste speler in deze klasse, werd gelanceerd en scoorde de 1-1. Miguel werd drie minuten voor de rust gewisseld wegens een blessure voor Sander Prinsen. De beginfase van de tweede helft was niet veel beter, het bleef bij een schot van Danny op rechts, die door de keeper van Cobuboys werd gepareerd. Cobyboys kreeg wat kleine kansjes, waar wij niet mee wisten om te gaan. In de 65e minuut schoten ze een bal op de lat, daar kwamen we goed weg. En in de 75e minuut gebeurde het toch, de 2-1 viel voor de thuisclub en voor de zoveelste keer liepen we tegen een achterstand aan. Kelvin viel uit, ook door een blessure, waar Wessel voor in de plaats kwam en Elwis kwam er in voor Wesley. Met nog 15 minuten te spelen gingen we vol de aanval opzoeken, wat ook heel wat kansen opleverde, maar het geluk liet ons in steek en we gingen weer met lege handen naar huis. Volgende week komt VIOD Tienhoven op bezoek en dan moeten we wel uit een ander vaatje gaan tappen anders gaat het ook dit seizoen moeilijk worden. Jaap en Elwis kregen geel. Rinus Visser
2016-09-25 19:58:40 bzc-selectie.nl
ACHTERVELD Het heeft even geduurd, maar voor Achterveld is eindelijk de eerste overwinning binnen. De ploeg van Janco Heimgartner was met 3-1 te sterk voor UVV. Een prima prestatie aangezien de Utrechters heel aardig voetbalden. Door als team voor elke bal te strijden trok Achterveld de wedstrijd naar zich toe. Dat de ploeg op een 1-0 voorsprong kwam was dankzij een slimmigheidje van Mark de Ridder. Hij zag bij een vrije trap dat de keeper nog bezig was met de muur neer te zetten toen hij de bal snel in de andere hoek mikte. Na rust bouwde Rudy Baalman op aangeven van Michiel Boerrigter de voorsprong uit: 2-0. UVV kwam terug tot 2-1 en daarna had Achterveld het even moeilijk. De 3-1 van Friso Drewes was dan ook zeer welkom. Heimgartner was zeer tevreden. ,,Dit is een mooie beloning voor ons en ook wel terecht, want we wonnen de meeste duels. Het gaat steeds beter, hopelijk gaan we lekker zo door en is dit niet mijn laatste overwinning als trainer van Achterveld.''Bron: www.leusderkrant.nl
2016-09-25 19:52:25 achterveldselectie.punt.nl
2016-09-25 19:52:08 bzc-selectie.nl
Zo, het tuinseizoen zit er weer op. Afgelopen donderdag en vrijdag werden op beide complexen, Eikelenburglaan en het Julialaantje aan de kinderen die in  maart een schooltuintje waren begonnen de diploma"s uitgereikt. Op donderdag was het de beurt aan complex Eikelenburglaan. Het weer was gelukkig goed, zodat alles lekker buiten kon staan. Er waren spelletjes voor de kinderen, ze konden raden hoeveel de pompoen woog en er kon een bloemstukje gemaakt worden. Ook konden ze een pannenkoek eten . Rond 17.00 uur werden de diploma's uitgereikt . Op vrijdag was het Julialaantje aan de beurt. De kinderen konden nog even bloemen plukken op hun eigen tuin voor het bloemstukje, en er werden weer  pannenkoeken gegeten. Ook op vrijdag was het weer goed. De imker stond er ook nog met potjes honing en kaarsen. Al met al twee leuke dagen, die zonder alle vrijwilligers niet zo goed zouden zijn gelopen. Wij willen hun dus ook hartelijk bedanken. Ook een woord van dank voor onze amateurfotograaf Giovanni Smulders, die op beide dagen weer hele mooie foto's heeft gemaakt. Deze kun je terug zien in het album diploma Eikelenburglaan en diploma Julialaantje.Ik wens jullie veel kijkplezier en hoop volgend jaar weer veel kinderen te mogen verwelkomen op de Schooltuinen.  
2016-09-25 19:37:49 schooltuinenrijswijk.nl
  Vandaag de eerste thuiswedstrijd van het seizoen tegen de jonge ploeg van Loosdrecht. De bezoekers zette meteen druk op de thuisploeg, die in vergelijking tot vorige week noodgedwongen op meerdere posities was gewijzigd. Na 10 minuten kwam BZC beter in de wedstrijd en werden er ook goede kansen gecreëerd. Helaas werden deze net als vorige week niet verzilverd. En ook net als vorige week kregen we hem dan ook tegen door een individuele fout. Maar waar vorige week de koppies gingen hangen was dit nu anders en bleven we knokken en bij tijd en wijle ook goed voetballen. Toch gingen we met 0-1 de rust in.   Vlak na rust was het Ron Blokland die net als vorige week het net wel wist te vinden. Vervolgens kregen we ook een paar opgelegde kansen op de 2-1. Maar de Loosdrechtse keeper stond steeds op de juiste plek. Tegen het einde van de wedstrijd vloeide de krachten bij ons een beetje weg en was het door een snelle counter van Loosdrecht, die conditioneel gewoon wat sterker waren, die de 1-2 en tevens de eindstand op de borden bracht. Het vertoonde spel was vandaag in ieder geval een stuk beter dan vorige week. Volgende week nieuwe ronde, nieuwe kansen wederom thuis tegen Huizen.   Eric Peters      
2016-09-25 19:36:39 bzc-selectie.nl
“Slagregens op dag 3 “Ride for Malawi ” De grote ferry van Le Verdon naar Royan gaat in deze tijd van het jaar beperkt. De noodzakelijke instaptijd van 11:30 maakt dat er vertrokken moet worden bij het eerste daglicht en dat is hier om 7:30. In dit hotel met een enorme Franse slag is dat een groot probleem. Geen ontbijt voor 8:30. No problem. Malawi.Kom maakt dat uiteraard in orde. Om 5:30uur opgestaan weten we uiteraard compleet met gekookte eieren van onze fietsenexpert Jacco een compleet ontbijt te serveren. Nog meer bijzonder : iedereen is er. De lijven soms wat strammig maar vol energie om de eerste 80km naar de ferry in 4 uur te slechten. Onder de inspirerende leiding vandaag van onze bekende mannen van de dag van het eerste uur : Ron Spierenburg en Rein Rutte. Twee hele fijne mensen. Om 7:30 duikt de groep het ochtendgloren in. Eerste herten worden spoedig gespot in de heuvelachtige duinen van L’Aquitane. Helaas moet ook Aris door een naar zich laat aanzien ernstige blessure van zijn knie, afhaken. Het sprookje wordt verder snel verstoord door 1,5 uur regen. Fikse slagregens teisteren de spirit in de ploeg na 1,5 uur wanneer alles doorweekt is en de huid koud. Wie zei ook alweer : na regen…… Juist! De boottijd wordt met groot gemak behaald: de 78kilometer wordt in 3,5 uur geslecht. Zo snel zelfs dat er op de ‘Malawikom-combinatie’ moet worden gewacht. De zon schijnt echter weer volop en warme koffie met croissants op de boot geven nieuwe energie. Als aan de overkant ook nog een fijn visrestaurant wacht, dan is de keuze snel gemaakt. 1 glaasje witte wijn kan… moet zelfs op deze heerlijke plek in de haven van Royan. Waarom (weer)deze tocht? Al vaker van deze tochten gedaan? Reinier: Drie jaar geleden heb ik ook deelgenomen aan de 1ste Ride For Malawi (Marseille naar Maastricht). Ik heb dit ervaren als één van de mooiste momenten in m’n leven. De saamhorigheid en gaan voor het collectief heeft deze week onvergetelijk gemaakt. Drie jaar later rijden we de 2de Ride For Malawi (San Sebastian naar Santpoort-Noord) Voor mij gaat deze tocht voornamelijk om deze fysieke uitdaging met mezelf aan te gaan. Tot op heden gaat het goed, mede dankzij de smeerseltjes “Le Tour en Vaseline”. De grote angst om door het zitvlak af te haken speelt constant door m’n hoofd. Afhaken is GEEN optie voor mij. Ook deze “Ride” heeft weer alle elementen van saamhorigheid en elkaar helpen in de ziel zitten. Ron: Met ietwat dubbele gevoelens naar de 2e ride toegeleefd. Enerzijds de gedachte dat het eerste avontuur nooit geëvenaard kan worden. Anderzijds altijd weer zin in een nieuw avontuur. Nu al, na drie dagen, weet ik het zeker: we zijn bezig met minstens zo mooie belevenis waar mooie herinneringen worden gemaakt die we nooit zullen vergeten. Dit, naast het goede doel,  voor mij de belangrijkste drijfveer.  Met mooie mensen die stuk voor stuk authentiek zijn en iets te vertellen hebben. Speciale verwachting voor deze week? Reinier: Het kunnen bijschrijven van een mooie herinnering, die ik blijvend kan delen met mijn (fiets)vrienden. Ron:   Van ieder moment te genieten en de ride veilig uit te rijden. Spreuk van de dag: “Knallen zonder te vallen” De wind is pal west tot noord west 4 deze zondagmiddag waarin de rust van de Franse routes deformee kilometer na kilometer wordt geslecht. ‘het is nog maar 52km….’ De geest is sterk gegroeid. Er ontstaat ‘timbre’ in de ploeg. Geen Franse slag. Nog 992km ; Santpoort Noord. Helden. Jacco, Pieter en Hans.              
2016-09-25 19:00:46 malawi.punt.nl
Daarna weer via het festivalterrein weer naar de fiets en naar huis, maar eerst nog even een groepshug.
2016-09-25 18:59:15 daanenkoen.punt.nl
Na een glas wijn krijg je dit soort taferelen...
2016-09-25 18:58:05 daanenkoen.punt.nl
Toon meer
Er zijn geen verdere berichten
Server query time:3ms Retrieval time:6ms
Over punt.nl

Punt.nl is de weblogcommunity van Mijndomein.nl. Om punt.nl met haar tijd mee te laten gaan is er een geruime tijd geleden besloten om een nieuw blog platform voor punt.nl te maken. Dit is uiteindelijk door gegroeid naar de Mijndomein Websitemaker.

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl