Punt
nl
Net nieuw op punt.nl
Hieronder zie je de meest verse artikelen vanuit punt.nl
Het oude punt platform is nu uit gezet. Je kunt nog even bij je oude punt 1 blog tot het begin van het nieuwe jaar om alsnog te verhuizen.   Binnenkort(als het goed is voor de kerst(2012)) komen er een aantal leuke nieuwe features voor (onder andere) de punters uit. Posten van websitemaker naar websitemaker.(groepsloggen) Een nog geheime nieuwe feature ;) die te maken heeft met reageren op de websitemaker. Hebben jullie het Mijndomein kerstdorp al gezien ? https://www.mijndomein.nl/kerst/   -Kerstelf Webdev
2012-12-22 00:23:15 www.punt.nl
Woensdagmorgen was de start van de Google Privacy Tour om gebruikers wegwijs te maken in de privacy-instellingen van je computer, laptop en telefoon. De start van de Tour was op het Stadhuisplein in Leiden. Met een druk op de knop en het knallen van het confectiekanon werd de tour gestart.
2017-03-23 23:11:56 leidseglibber.punt.nl
IT's A Rob!n's Party organiseert op zaterdag 15 juli 2017 'De Vrienden Party' 
2017-03-23 18:28:58 base-g.nl
Dader wil niet worden uitgezet omdat het in Irak ‘niet veilig’ voor hem is - Vijf Afghaanse verkrachters van 14 jarige Zweedse jongen hoeven niet terug omdat het in hun thuisland 'te gevaarlijk' voor hen is   Illustratieve foto van een Iraakse vrouw en haar dochter die terugkeerden naar hun thuisland omdat ze het leven in Europa ‘te moeilijk’ vonden (2). Een 45 jarige islamitische asielzoeker vraagt de Zweedse autoriteiten hem niet terug te sturen naar Irak omdat het daar niet veilig voor hem zou zijn. In een AZC in het plaatsje Tjörn had hij meerdere malen een 10 jarig meisjes verkracht, nadat hij haar van tevoren had gedwongen naar porno te kijken. Ook verkrachtte hij tot 20 keer de tante van het meisje, die om haar ‘eer’ te bewaren maar met hem trouwde.  
2017-03-23 17:22:32 xandernieuws.punt.nl
Nous sommes tous des poètes ! Pour en avoir le coeur net, venez à la séance de lecture le 16 juin 2017 à La Haye, Het Coach Huis, Raamweg 4, de 20 heures à 22 heures. Mon projet est une séance de lecture de poésie néoclassique où chacun dans la salle peut s'exprimer. Tour à tour, nous lirons des poésies, chacun à sa manière. Personnellement, je possède quelques 200 textes, suffisamment pour égayer la soirée, mais, bien entendu, les textes des autres sont les bienvenus. Un projet tout nouveau, où le public lui-même est en vedette. Pas question d'écouter un seul auteur deux heures durant, mais de partager ensemble ces moments magiques, où les mots transforment la réalité en un rêve fantastique. La salle peut accueillir une vingtaine de personnes, qui, je le précise, doivent s'inscrire à l'avance sur le site de l'AFP http://www.francaisdespaysbas.nl/2017/02/20/soiree-poesie-avec-michel-armand-demai/ Et si, par bonheur, vous étiez plus nombreux à vouloir assister, ou plutôt participer, à un tel projet, la séance serait déplacée dans une salle plus grande. (Éventuellement à Rotterdam). Prix d'entrée : 10 euros, (gratuit pour les membres de l'association). En cette occasion, j'amènerai suffisamment de recueils afin de pouvoir les dédicacer à ceux qui en voudraient. Je vous informe que, dans le même ordre d'idée, je monte un nouveau projet dans un tramway. En effet, comme vous le savez peut-être, je suis conducteur de tram à La Haye, et en collaboration avec la direction de HTM, j'organise une lecture dans un tram sillonnant les rues de Den Haag. La date n'est pas encore fixée mais j'ai déjà acquis la participation de TV-West qui sera présente ce jour-là. Après confirmation, je me propose d'inviter également SBS6, qui diffuse régulièrement des reportages culturels. Imaginez... un tramway sillonnant les rues à vitesse réduite, avec à son bord 30 à 50 personnes, (un collègue s'est déjà proposé de nous conduire). Le tram étant équipé d'un microphone, la bonne acoustique sera bien assurée. C'est une grande première ! Une aventure encore jamais réalisée, une occasion unique de marquer l'histoire de la poésie, et qui plus est, de la revoir à la télé et dans les différents articles de journaux. La séance sera gratuite pour tous, et, comme à mon habitude, je dédicacerai des recueils pour ceux qui le désirent. Je pourvoirai également quelques délicatesses et boissons fraîches pour la convivialité de la séance. En principe, ce serait pour cet été ; alors, vous avez grandement le temps de vous inscrire pour cette merveilleuse aventure. Envoyez-moi un mail à l'adresse suivante : michelarmanddemai@gmail.com avec pour sujet "Tous des poètes..." et je vous mettrai sur ma liste. Je vous contacterai pour vous donner les dates officielles. En attendant, vous pouvez lire quelques-unes de mes poésie sur Lulu.com, à la page suivante : http://www.lulu.com/spotlight/Mic_54 ainsi que sur les "Google Pages" en cherchant un peu. Trois de mes textes sont en vidéo sur YouTube, (cherchez mon nom : Michel Armand Demai). J'espère vous voir venir nombreux à ces deux séances, l'avenir de projets futurs en dépend, et, pourquoi pas, la mise en place de projets communs. Après tout, ne sommes-nous pas tous des poètes ?  
2017-03-23 17:09:48 michel-armand-demai.com
  Name: Tomar IMO: 9137301 Flag: Antigua & Barbuda MMSI: 305922000 Callsign: V2GF6 Former name(s): - Antares (Until 2005 Nov) - Rms Antares (Until  1999 Feb)    
2017-03-23 16:40:48 brugbarendrecht.punt.nl
Oud-voetballer Sjaak Troost veilt op 30 maart de eerste Oosterscheldekreeft. Alle biedingen tijdens de Amerikaanse veiling komen ten goede aan de Dirk Kuyt Foundation die sportplezier voor mensen met een beperking mogelijk maakt.
2017-03-23 16:37:05 visserijnieuws.punt.nl
poetry
2017-03-23 16:54:12 anitaderover.nl
Inmiddels ligt papa ook in het ziekenhuis sinds gister. Hetzelfde ziekenhuis, alleen andere verdieping. Hij werd niet goed, heeft uiteindelijk mijn zus kunnen bellen en die kwam. Ze vertrouwde het niet en belde de ambulance. Is ie met spoed (begreep ik later) naar het zkh gebracht. Vermoedelijk een lichte tia. Nou, dat was dus opnieuw op een woensdag ellende. En een herhaling van de geschiedenis van zo'n 14 jaar geleden toen ze ook allebei in het ziekenhuis belandden. Alleen toen niet in hetzelfde. Dat klinkt nog niet eens zo ver weg, 14 jaar, maar het lijkt wel eeuwen geleden. Wat is er in die tijd allemaal wel niet gebeurd?!  Maar goed, papa dus in het zkh, mama in het zkh, eh, hallo Universum, is het niet genoeg zo? Het is nog even afwachten hoe verder. Er wordt goed meegedacht in het ziekenhuis, dat is fijn. We staan er niet alleen in. Optie is: mama in verpleeghuis/revalidatiecentrum, papa tijdelijk ook of anders tijdelijk in een bejaardentehuis vlakbij. Puur om te herstellen van de schrik en zorg om mama en zijn eigen lijf dat het even liet afweten.     
2017-03-23 16:00:08 estrellademar.punt.nl
Nadat ik mijn weblog heb bijgewerk, krijgen we een heerlijk ontbijt voorgeschoteld door Adrian en Gina: omelet met kaas erin, spek, ketchup en een saus van aubergine, pruimen- en perenjam en daarbij brood en boter. Behalve die laatste twee is alles door henzelf gemaakt, veelal van zelfgekweekte producten. Hier kunnen we wel even op voort. Om de spijsvertering te stimuleren krijgen we nog een klein glaasje (ook zelfgemaakte) kersenlikeur toe. Daarna pakken we alles in en skypen nog even met “het thuisfront”, maken een foto met onze gastheer en -vrouw, en rond het middaguur vertrekken we eindelijk. We hebben vandaag en de komende dagen een wat minder aantrekkelijk stuk route voor de boeg. Van Oradea willen we via Arad en Timișoara naar de grens met Servië rijden. Helaas kan dat alleen via de doorgaande weg, waar behoorlijk veel (vracht)verkeer is. Bovendien is er geen vluchtstrook en is er meestal maar hooguit 50 cm ruimte naast de zijstreep. Goed oppassen dus, en de helm op. Ondanks het late vertrek en de tegenwind die we een deel van de tijd hebben, rijden we toch nog ruim 80 km. Het scheelt wel dat we nu de klok verzet is, een uur langer hebben voordat het donker wordt. Mooi op tijd vinden we een plekje in een weiland, een flink eind bij de weg vandaan. De vrijdag verloopt zonder veel vermeldenswaardigs. We rijden verder langs dezelfde weg als gisteren. Vandaag hebben we wind mee, en er is uiteraard weer het nodige verkeer. Omdat we zo strak aan de kant moeten rijden, is het lastig om uitgebreid om je heen te kijken, want dan maak je al gauw ongewilde zwabbers opzij. En omdat we zo keurig aan de kant rijden, denken tegenliggers dus ook dat de andere (dus onze) weghelft vrij is, en halen ze rustig in precies op het moment dat wij daar ook langs komen. Dan lijkt het net of ze zo op je willen inrijden. Maar het gaat allemaal goed. Minder goed is het afgelopen voor de vele dode beesten die we langs, en soms ook op, de weg zien liggen. Naast verschillende soorten vogels zijn dat voor een groot deel honden, maar ook vossen, katten, een das en andere ongeïdentificeerde dieren komen voor. Het zijn echt enorme aantallen, en dat is eigenlijk wel vreemd als je nagaat dat we letterlijk geen (levende) hond zien langs de weg. Het voordeel van doorgaande wegen is dat je regelmatig benzinestations, picknickplaatsen en eetgelegenheden tegenkomt. En op benzinestations kan je makkelijk water inslaan, de wc gebruiken (die zijn hier normaal gesproken gratis), en er is vaak wifi. Want ja, wat is nu de moderne mens zonder internetverbinding? Op een van de picknickplaatsen houden we stil voor ons middageten, en zien dat er een landkaart van Roemenië staat met de “aanbevolen wegen”. Het valt wel op dat een heel aantal van de plaatsnamen langs de westgrens heel anders zijn dan op onze kaart, en een van de buurlanden is “YU”. We concluderen de kaart dateert van voor 1989 en dat die plaatsen toen een andere naam gekregen hebben. De bankjes en tafeltjes dateren overigens duidelijk ook van voor die tijd. Timișoara kost ons net als Debrecen wel een uur om doorheen te komen. We hebben maar een klein stukje van het centrum gezien, maar dat zag er mooi uit. De fietspaden zijn echter alles behalve mooi. Oké, het is fijn dat ze er überhaupt zijn, tenminste voor mensen die niet gewend zijn om over drukke wegen met veel auto’s te fietsen. Ikzelf had net zo graag over de weg gefietst. Vaak bestaan de fietspaden uit niet meer dan een halve meter van het voetpad die met wat verf afgesplitst is, officieel eenrichtingsverkeer, maar in de praktijk worden ze in beide richtingen gebruikt. Verder is het goed uitkijken voor paaltjes, hekjes, stoepranden (wel steeds halve hoogte) als je een weg oversteekt, en het plotseling ophouden van het fietspad. En voor geparkeerde auto’s. Dat is een groot verschil met de fietspaden die we in Hongarije tegenkwamen. Daar stond er nergens iemand op geparkeerd. Hier is het zo mogelijk nog erger dan in Polen. Iedereen parkeert maar waar hij wil – op de fietsstrook, meteen voor of op het zebrapad, schots en scheef… Er is nog het een en ander aan te verbeteren. Als we Timișoara door zijn, is het tijd om uit te zien naar een kampeerplekje. Op de kaart zien we een paar kilometer verderop een stukje bos, en in dat bos vinden we een mooi groot open veld, waar we onze tentjes opzetten. ‘s Ochtends beginnen we op zo’n 30 km van de Roemeens-Servische grens vandaan. Hier is het verkeer gelukkig wat rustiger dan de afgelopen 2 dagen. In Deta, nog in Roemenië, kopen we nog wat eten en bij de bakker twee lekkere zoete broodjes om het geld op te maken. De grenscontrole is al ietsje zwaarder dan bij de vorige grens. Naast dat ze aan beide kanten ons paspoort willen zien, willen ze ook weten waar we heen gaan en waar we vandaan komen. Om de boel niet onnodig te compliceren, houden we het er maar op dat we naar Turkije gaan. Op de grens is het verschil goed te zien tussen de Roemeense kant, die er keurig verzorgd uitziet, en de Servische kant, waar maar een stel vervallen hutjes staan in vergelijking. Ook de wisselkantoortjes en restaurantjes net na de grens zijn vervallen en gesloten. Een trieste bedoening. De slechte eerste indruk wordt alleen maar bevestigd wanneer we Vršac in rijden, de eerste plaats die we tegenkomen. Voor de stad ligt een vuilnisbelt, waarvanaf plastic tasjes en ander vuil alle kanten op gewaaid zijn en de ruime omgeving vervuilen. In de stad zelf treffen we als een van de eerste gebouwen een soort barak, een bouwval, waar duidelijk toch mensen in wonen, en kinderen spelen ervoor buiten. De rest van de stad ziet er echter redelijk netjes uit. Meteen na het passeren van de grens kwamen we een groot bord tegen met informatie over de IJzerengordijnroute (Eurovelo 13), waar we kennelijk op terecht waren gekomen. Het leek erop dat die ongeveer hetzelfde loopt als wat wij in gedachten hebben, maar later komen we er geen bordjes meer van tegen. Achteraf lijkt hij, zo aan de kaart te zien, vanaf Vršac anders te lopen dan wij fietsen, maar ook in Vršac hebben we niets gezien. Dus als iemand van plan is hem te fietsen: zorg dat je weet hoe de route loopt. De afgelopen dagen hebben we overdag steeds temperaturen gehad van 12-15 graden. Eenmaal in Servië stijgt dit tot wel 19 graden! En dat terwijl het bewolkt is. Door de tegenwind voelt het niet als 19 graden, maar toch duidelijk warmer dan het was. Aan de natuur te zien is het niet alleen vandaag warmer – die is al duidelijk verder dan in Roemenië. Wel apart, zo’n plotseling verschil, en dat zonder dat we een gebergte of zelfs maar een rivier zijn overgestoken. Als ‘s avonds de wind is gaan liggen, is het wel erg lekker om eens een keer gewoon zonder muts, handschoenen en donsjas het niet koud te hebben. De hele nacht regent het, maar als we opstaan, is het min of meer droog. Nog een paar keer voelen we wat spetters. Het blijft de hele dag erg bewolkt, maar echt regenen doet het niet. Ons eerste doel voor de dag is de pont over de Donau. Onderweg daarheen doen we in een van de dorpjes nog even ergens wat boodschappen. Voor de winkel begint een man een praatje met ons. Hij in het Servisch, wij in het Pools. We begrijpen elkaar heel aardig. Uiteraard wil hij weten waar we vandaan komen en waar we heengaan. We houden het maar weer op Turkije. Hij begint ons meteen de weg uit te leggen: via Sofia en dan die weg en die weg… We leggen uit dat we niet over de grote wegen willen, maar een route langs de Donau volgen. Eerst naar de pont, en dan langs de rivier. De pont! Die kent hij wel. Die vaart om 8 uur en om 12 uur. Het is nu half 10. Dan halen we die van 12 uur makkelijk, dus dat komt goed uit. Even verderop spreekt iemand anders ons nog aan. Volgens hem gaat de pont om 10 uur. Die halen we dan niet. Nou ja, we zien het wel wanneer we er aankomen. Onderweg komen we ineens weer een bordje van de IJzerengordijnroute tegen. We volgen hem dus toch. Bij de pont, in Stara Palanka, zien we ook weer bordjes, en ook van de Donauradweg (EuroVelo 6). Beide routes volgen vanaf hier naar het oosten dezelfde weg. De pont gaat deze maand 4 keer per dag, en de volgende is om kwart over 11, dus drie kwartier wachten. Onder het wachten eten we een tussendoortje en maken gebruik van het wifi dat hier is, en dan zijn die drie kwartier zó om. Voor de overtocht betalen we 300 dinar per persoon, zo’n €2,40. Onderweg maken we een praatje met wat blijkt de trainer van een voetbalteam te zijn, die samen met zijn team van tienerjongens ook naar de overkant vaart. Als we in Ram aan land gaan, zwaait het hele team ons gedag vanuit hun auto’s. De Donauradweg staat prima aangegeven, met bordjes met verschillende kleurtjes voor alternatieve routes. De bordjes van de IJzerengordijnroute zijn meestal op dezelfde paaltjes bevestigd. We beginnen met een korte maar pittige klim. Bovenaan het dorp Ram vinden we een mooi afdakje met bankjes, waar we pauze houden om wat boterhammetjes te eten. Er staat zelfs een fles appelsap op ons te wachten. Vanaf hier gaat het lang en gestaag bergaf, met een boog weer terug naar de Donau. De route voert over rustige weggetjes langs het water en door plaatsjes. In sommige plaatjes is een mooie toeristische boulevard met apart fietspad en voetpad, bankjes, restaurantjes en allerlei andere voorzieningen, en in het hoogseizoen ongetwijfeld een heleboel mensen. Nu is alles stil en grotendeels gesloten. In Veliko Gradište komen we een tweetal fietsreizigers tegen die de andere kant op gaan. Zij zijn al 8 maanden onderweg en zijn nu op weg naar huis, in Frankrijk. Een meneer in de auto die stilhoudt om te vragen of we hulp nodig hebben, wanneer we bij een informatiebord staan te kijken, vertelt dat er nu al dagelijks langeafstandsfietsers langs komen. En wij dachten dat we misschien wel de eersten zouden zijn... Tegen het eind van de dag rijden we de zogenoemde IJzeren Poort in, waar de Donau een smal dal heeft uitgesleten dwars door de Karpaten heen. Op die manier hoeven we niet over de bergen. Hier rijden we regelmatig langs steile rotswanden, en zelfs al een keer door een kort tunneltje. Er is hier natuurlijk wel wat minder vlak terrein om te kamperen, maar als we nog maar net begonnen zijn met rond te kijken naar een plekje, vinden we al wat: een zomerhuisje dat open is. Het lijkt erop dat hier misschien ‘s zomers af en toe iemand overnacht wanneer hij bezig is de omliggende grond te bewerken. Maar op dit moment is het onbewoond. Binnen staan een paar eenvoudige, oude meubels, maar die zijn goed genoeg voor ons. We ruimen het een beetje op, vegen het wat aan, en maken heerlijk op ons gemak ons avondeten klaar, maar wel in het halfdonker, zodat het niet opvalt dat er iemand in het huisje is. Op maandagmorgen schijnt de zon, dus voordat we alles inpakken, hangen we eerst de tenten nog even te drogen over het hek, want die waren nog nat van de regen van gisteren. Eenmaal onderweg begint de route met een vrij vlakke weg, die door een heel aantal tunnels loopt. Sommigen zijn slechts enkele tientallen meters lang, de langste geloof ik 259 meter. Als er in zulke lange tunnels een bocht zit, is het best donker daarbinnen. Ik heb op zich een prima licht op mijn fiets, maar in de tunnel zie ik maar net een heel flauw vlekje op de weg, omdat mijn ogen eerst nog aan het donker moeten wennen, en daarna is er al weer tegenlicht van het einde van de tunnel. Een deel van de tijd is alleen vaag de middenstreep zichtbaar, en de reflectiestrook op de zijwand van de tunnel. Verder is het net een beetje als of je met je ogen dicht rijdt. En probeer dat maar eens – als het langer dan 4 seconden duurt, is dat best een beetje eng. Na het gedeelte met de tunnels volgt een flinke klim en fietsen we om een bergtop heen langs de andere kant, dus niet langs de kant waar de Donau is. Hier zit je ineens echt in de bergen, dat is ook wel weer leuk. Na de klim volgt uiteraard een mooie afdaling. In Donji Milanovac doen we boodschappen en ik probeer een paar ansichtkaarten te kopen. Bij de toeristische informatie hebben ze die niet, en sturen ze me naar het postkantoor. Daar hebben ze maar 3 verschillende kaarten, die niet echt mooi zijn, maar weten ze te vertellen dat in de kiosk even verderop er wel meer kaarten zijn, en daar zijn ze nog goedkoper ook. In de kiosk hebben ze één kaart waar de Donau op staat. We hebben nog maar een klein beetje contant geld, maar dat is niet genoeg. En met de bankpas betalen kan hier niet. Gelukkig is de verkoper heel vriendelijk, en geeft me twee ansichtkaarten mee voor het geld dat ik wel heb. Dat is evengoed nog meer dan wat de dame van het postkantoor zei dat ze hier zouden kosten, maar veel minder dan de verkoper vroeg. Met de kaarten ga ik terug naar het postkantoor voor postzegels. Op de deur hebben ze stickers dat ze mastercard en visa accepteren, maar als ik wil betalen met de bankpas, legt de dame uit dat alleen Servische passen hier werken. Dan moet ik dus eerst geld opnemen aan de overkant van de straat. De kleinste biljetten zijn 1000 dinar (ongeveer 8 euro), terwijl ik maar 130 dinar nodig heb, maar goed… Dat maken we morgen dan (hopelijk) wel weer op. Of ik wissel het om voor Bulgaars geld aan de grens. In ieder geval kan ik nu eindelijk de postzegels kopen. Het kaarten schrijven moet maar wachten tot ‘s avonds, want Maciek heeft nu al zo lang op me zitten wachten. Even buiten het stadje besluiten we om een stuk af te snijden en niet langs de rivier te blijven rijden, maar dwars door de bergen te gaan. De rivier maakt een kronkel, waardoor deze route bijna 3 keer korter is, al rijden we door de bergen natuurlijk niet even snel als over de vlakke weg langs de rivier. Het is een goede keus. Het is wel even zweten om boven te komen (het is inmiddels 18 graden), maar het landschap is prachtig. Een paar keer dalen we een stuk af en moeten dan weer klimmen, maar uiteindelijk komen we weer in het vlakke dal uit. Onderweg komen we nog een stel fietsers tegen uit de omgeving, die echter ook wel eens met de fiets op reis zijn, en die ons een plek aanraden om te kamperen. Er is daar een afdakje met bankje, een kraantje met bronwater, en mooi vlak gras. Het lijkt ons wel wat. Het is alleen nog wel 20 km verderop, waarvan een deel bergopwaarts, en over ruim een uur gaat de zon onder, dus het is de vraag of we het halen. Nadat we de eerste 10 km erop hebben zitten, zien we al dat we nooit voor donker op die plek aan gaan komen, want dan moeten we vanuit het dal de bergen weer in, dus dan rijden we heel langzaam. We besluiten dus om toch een andere weg te nemen, die vlakker is, en zelf een kampeerplekje te zoeken. Dat is geen probleem, we vinden een mooi hoekje van een weiland ergens achter een heuveltje, grotendeels uit het zicht van de weg. Morgen rest ons nog 10 km tot de grens met Bulgarije. Servië is me goed bevallen. Op sommige plekken is het wat rommelig of ligt er veel zwerfafval (hierin is Servië geen uitzondering), en er rijden wat meer oude auto’s rond dan in de voorgaande landen. Maar over het algemeen, ziet alles er netjes uit, de wegen zijn redelijk tot goed, en het landschap is prachtig. En de mensen zijn ontzettend vriendelijk en behulpzaam en maken graag een praatje. Boven verwachting veel mensen beginnen spontaan in het Engels als ze merken dat we uit het buitenland komen, een enkeling in het Duits, maar wij redden ons ook prima met “Slavisch”. De moeite waard om nog eens terug te komen. Voordat we Servië verlaten, doen we nog wat boodschappen en doen we mijn ansichtkaarten op de post. Maar het winkeltje dat we vinden, heeft zo’n beperkt assortiment, dat we de helft van de dingen die we hadden bedacht er niet kunnen kopen, en ook na de boodschappen hebben we nog 600 dinar over. We raken in gesprek met een paar mannen voor de winkel, en vragen hen voor de zekerheid of we bij de grens geld kunnen wisselen. Nee, daar kan het niet. Maar we kunnen het wel proberen op het postkantoor. Daar gaan we netjes in de rij staan voor het enige loket dat er is. Boven het raampje zien we een sticker met “Exchange”, dus waarschijnlijk moet geld wisselen wel kunnen. Na een tijdje vraagt Maciek voor de zekerheid aan een van de wachtenden of het inderdaad kan, en die vraagt het aan de bediende die aan een bureautje, zonder loket, niets zit te doen. Zo komt meteen de zaak aan het rollen en worden we direct geholpen, zonder onze beurt af te wachten. Het is even de vraag of we 600 dinar wel kunnen wisselen, want dat is maar ongeveer 5 euro. Iedereen in de rij lijkt erg mee te leven. Het blijkt dat we voor 5 euro 640 dinar moeten betalen, maar wij hebben alleen nog maar 604. Ik wil eigenlijk al opgeven, maar dan zwaait de dame achter het loket met haar hand, zo van: ach, wat maakt het ook uit! En we krijgen 5 euro voor onze 604 dinar. De grensovergang is ooit waarschijnlijk een stuk drukker gebruikt geweest dan nu, want er zijn allerlei gebouwtjes die waarschijnlijk als winkeltjes, wisselkantoren enz. in gebruik zijn geweest. Maar nu zijn de meeste leeg. Enkel een verplichte autoverzekering is aan de grens nog te krijgen. Ook de hokjes waar de douaniers in zouden moeten zitten, zijn leeg. We wachten dus aan beide zijden geduldig voor de stopstreep, totdat er een douanier op zijn dooie gemakje aan komt wandelen, ons paspoort vluchtig bekijkt, het meeneemt, en een minuutje later weer terugbrengt. We zijn in Bulgarije. Hier zijn we van plan om de Donauradweg weer te gaan volgen, maar we zien er geen enkel bordje van. Daarom trekken we ons eigen plan maar. De weg loopt hier niet zo dicht langs de Donau als in Servië, dus de meeste tijd zien we die niet eens, maar het is evengoed mooi. Het landschap is heuvelachtig met veel akkers, sommige net ingezaaid, andere al groen, weer andere braakliggend. Heel wat bomen en struiken staan al in bloei, en op sommige plaatsen hangt een zoetige geur van de bloemen. De zon schijnt, waardoor alles extra mooi eruitziet, en het is een aangename ruim 20 graden. Voor het eerst heb ik de hele dag mijn jas niet aan, en fiets ik zelfs een stukje in alleen een T-shirt. Met het mooie weer beginnen er ook allerlei beestjes te verschijnen. ‘s Ochtends had ik de eerste mug in mijn tent, ‘s middags het eerste vliegje in mijn oog, maar we zien ook al verschillende vlinders. We komen door een aantal stadjes en heel wat dorpen, en allemaal zien ze eruit alsof het nog geen 1989 is geweest. De overheidsgebouwen, de monumenten en standbeelden, de stoepranden, de speeltuintjes, en zelfs sommige straatnamen, zoals de Leninstraat in Bregovo, het eerste stadje over de grens – het lijkt wel of er niets veranderd is sinds het einde van het communisme. Het doet me denken aan Oekraïne 15 jaar geleden. Daar is nu al veel meer verandering zichtbaar dan hier, ondanks dat Bulgarije inmiddels bij de EU hoort, en Oekraïne niet. Als het ‘s avonds tijd is om een plekje te zoeken om te kamperen, is dat nog niet zo makkelijk. Het terrein is niet geschikt, of er zijn dorpjes. Uiteindelijk vragen we bij een tankstation of we op een stukje gras bij de truckparking mogen kamperen. Wij vinden het er best redelijk uitzien, behalve dat het vrij dicht bij de weg is. Maar de meneer van het tankstation vindt dat er geen ruimte is, en adviseert ons een hotel 5 km verderop. Van dat advies maken we uiteraard geen gebruik, en omdat het al aardig donker begint te worden, zoeken we maar een mooi plaatsje op een heuveltje achter het tankstation. Een paar honderd meter bij de weg vandaan, uit het zicht van het tankstation en andere gebouwen, maar niet helemaal uit het zicht vanaf de weg. Maar het is ver genoeg weg dat we in ieder geval zolang het donker is, niet gezien worden. Het is nog steeds redelijk warm, er is weinig wind en er wordt geen regen verwacht voorlopig. We zetten daarom vanavond geen tentjes op, maar slapen onder de sterrenhemel. Omdat het vandaag het begin van de lente is, zullen we maar zeggen. Het is heerlijk om in slaap te vallen terwijl je naar de sterren kijkt en wakker te worden van de eerste zonnestralen met een zacht briesje over je gezicht en uitzicht op alles om je heen, waaronder de Donau. We vervolgen onze weg over wat volgens ons de Donauradweg is. Gisteren zijn we gedurende de hele dag welgeteld één bordje ervan tegengekomen. Vandaag zijn het er wat meer, maar ze lijken op nogal willekeurige plekken te staan. Af en toe kan je de route zo een paar afslagen lang volgen, maar daarna kan er zo tot aan de volgende stad of dorp niets staan. En andere keren staat er ineens een bordje op een plek waar je helemaal niet twijfelt of je soms zou moeten afslaan. De route valt ons overigens wel wat tegen. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, loopt hij niet bepaald dicht langs de Donau, en is het ook bepaald geen fietspad. De route gaat over de wegen die het dichtst bij de Donau liggen, maar dat is vaak wel op een afstand van 1-2 kilometer, waardoor je de Donau maar af en toe even in de verte ziet. Verder zijn de wegen soms best druk, vooral rondom de steden, wat niet echt prettig fietsen is. Dit zijn maar kleine stukjes, maar toch. Ik zou het niet aanraden om met het hele gezin te doen, als daar kleinere kinderen bij zijn. Fietspaden over boulevards e.d., zoals die er op het Servische gedeelte van de route wel waren, zijn er hier niet tot nu toe. En tenslotte zou je van een route langs een rivier verwachten dat die min of meer vlak is, maar ook dat is hier niet het geval. Ondanks dat het dal van de Donau op de meeste plekken heel breed is, en er ruimte zat is voor een weg of tenminste een fietspad, leek het de Bulgaren om de een of andere reden leuk om de weg zo aan te leggen dat die continu op en neer gaat. Hoogvlakte op, hoogvlakte af. En dat zijn best flinke klimmen steeds, van soms wel 150 meter. De wegen zijn van wisselende kwaliteit, maar gemiddeld duidelijk slechter dan in de voorgaande landen. Soms zijn er kraters om te ontwijken, soms is de weg een lappendeken door de vele opeenvolgende gedane reparaties, en kan je er haast een wedstrijd van maken om over zo min mogelijk van die lappen te fietsen, zodat het net iets minder hobbelt. Het landschap bestaat ofwel uit akkers – soms kaal, soms mooi groen, een enkele keer braakliggend – ofwel uit ruig ongebruikt terrein waar tussen de vele struiken en kleine boompjes, waarvan een deel in bloei staat, uitgedroogd gras en andere planten van vorig jaar staan. Vooral langs de weg zijn de bomen soms overwoekerd door een of andere klimplant, ook nog van vorig jaar, waardoor het er allemaal nogal rommelig uitziet. Dat wordt alleen maar versterkt door de soms grote hoeveelheden zwerfafval in de berm. In de dorpjes komt er daar nog bij dat er veel huizen leeg staan, die zich in verschillende stadia van verval bevinden. Vandaag houden we de eerste pauze in Lom, waar we wat boodschapjes doen en een lekker broodje van de bakker eten. Als we even verderop op de kaart staan te kijken waar we heen moeten, worden we aangesproken door een meneer die vraagt of we uit Nederland komen. Hij spreekt een beetje Nederlands, en verder Duits. Hij is eens in Nederland geweest, waar zijn schilderijen op een tentoonstelling stonden. Wat overigens talen betreft, Bulgaars verstaan we duidelijk slechter dan Servisch, maar meestal komen we er op de een of andere manier wel uit, zelfs als de ander geen andere talen spreekt. De tweede pauze houden we aan een meertje dat niet op de kaart staat. Er loopt een dam doorheen, en bij het weggetje naar de dam staat een bord met een tekst waaruit we opmaken, dat je niet op die dam mag. Daarom slaan we af een minder begaan weggetje in, dat ons naar de oever van het meertje brengt een eindje bij de dam vandaan. Ons plan is om ons hier eens lekker te wassen, want behalve gezicht en handen hebben we daar sinds Oradea, een week geleden, geen gelegenheid voor gehad. En het is heerlijk warm weer, dus dit is de perfecte mogelijkheid. Terwijl we de nodige voorbereidingen treffen, rijdt er een auto over de dam en houdt bij een paar gebouwtjes aan de andere kant stil. De mensen die uitstappen en de mensen die daar al waren praten wat en wijzen onze kant op. Daarna komt de auto terug over de dam en daarna onze kant op. We zien onze kansen op legaal wassen rap verminderen. Als de auto vlakbij is, zwaait de man achter het stuur vriendelijk naar ons en keert dan weer om. Hij wilde zeker alleen even kijken wat we aan het uitspoken waren. Verder kunnen we nu onze gang gaan. Na het wassen eten we ons middageten, en daarna vervolgen we weer onze weg. ‘s Avonds zijn we wat laat met het zoeken naar een kampeerplekje omdat we juist een hele aaneenrijging van plaatsjes door moesten. Als we eindelijk ergens komen waar we wel wat verwachten te vinden, is het dan ook al donker. Er is zelfs geen maan te bekennen. Misschien zijn we dus best een heleboel mooie plekjes voorbij gereden zonder het te zien, maar uiteindelijk vinden we wat. Het is even passen en meten om beide tenten tussen de struikjes kwijt te kunnen, maar het lukt. Het vervelende van dit plekje is alleen dat we wel zichtbaar zijn vanaf de weg, dus iedere keer als er een auto langs komt, doen we ons licht even uit. Gelukkig maar dat we om te slapen geen licht nodig hebben.
2017-03-23 15:15:35 dorenda.punt.nl
Erdogan dreigt: Europeanen kunnen binnenkort nergens meer veilig over straat lopen – Gevestigde orde erop uit om burgers terreur in geïslamiseerd Europa te laten accepteren   Terreuraanslagen horen bij het leven in een grote stad, verklaarde Khan (foto) vorig jaar. Gisteren kreeg hij gelijk. Sadiq Khan, de sociaaldemocratische moslim burgemeester van Londen, waar gisteren een islamitische aanslag plaatsvond die aan 5 mensen het leven kostte, verklaarde vorig jaar september dat terreuraanslagen nu eenmaal bij het leven in een grote stad horen. Wel, dat klopt in zoverre, als zo’n stad zich in een land bevindt dat zijn grenzen heeft geopend voor grote aantallen (moslim)migranten.  
2017-03-23 13:43:45 xandernieuws.punt.nl
Je kan tegen een tosti, gewoon tosti of tostie zeggen. Tenslotte heten die twee boterhammen met ham en kaas ertussen die in een tosti-apparaat worden getoast zo. Maar zeg dat nooit tegen een Croque Monsieur of Madame. Dat is heel iets anders. Een croque is van een buitencategorie no waste. Het is wat meer werk om het te bereiden. Maar wanneer je die eerste hap hebt gezet, weet je. Een tosti is gewoon een tosti. En daar is niets mis mee natuurlijk. Maar mijn voorkeur gaat uit naar een heerlijke Croque en dan doe ik niet moeilijk, het mag dan de Monsieur zijn, maar ook de Madame.  Wanneer je het recept wilt of gewoon nieuwsgierig bent wat ik hier nog meer over hebt te vertellen. Klik dan op lees meer wat hieronder staat.  Lees meer
2017-03-23 13:23:39 gewichtsconsulente.punt.nl
  Name: A La Marine IMO: 9386524 Flag: Hong Kong (china) MMSI: 477264700 Callsign: VRFG7 Former name(s): - Oocl Novgorod (Until  2013 Apr 20) - A La Marine (Until  2012 Jun 14) - Nadine (Until  2009    
2017-03-23 11:39:09 brugbarendrecht.punt.nl
De Noordhollandse Zoogdier Studiegroep (NOZOS) heeft een uniek certificaat en een groen-wit monumentenschild ontworpen voor gebouwen die vleermuisvriendelijk zijn ingericht en worden onderhouden. In het kader van Jaar van de Laatvlieger wordt iedereen opgeroepen om te helpen hun verblijfplaatsen in Noord-Holland in kaart te brengen door te melden waar ze wonen of kunnen wonen. De drie best ingerichte woonruimtes voor Laatvliegers krijgen het certificaat toegekend. De Zoogdiervereniging heeft 2017 uitgeroepen tot het jaar van de ‘Laatvlieger’; een bijzondere vleermuissoort die sterk in aantal achteruit lijkt te gaan. Deze typisch van het Noord-Hollandse agrarische landschap en de rand van bebouwingskernen, kan goed tegen winderige situaties. In stedelijke omgeving is de soort gebonden aan stadsranden en grotere open parklandschappen. Overdag houdt de Laatvlieger zich op in gebouwen. Je zou kunnen zeggen dat de Laatvlieger een echte ‘cultuurvolger’ is; waar mensen wonen, daar tref je de Laatvlieger. Desondanks is weinig over het dier bekend. Vaak weten we niet waar ze wonen en ook niet welke eisen ze precies aan hun woonruimte stellen. Gevelrenovatie, na-isolatie en sloop van gebouwen zorgen er waarschijnlijk voor dat veel verblijfslocaties verdwijnen. Omdat we zo weinig weten over waar Laatvliegers wonen, is het lastig om de Laatvlieger goed te beschermen. Daarom wil de NOZOS dit jaar de verblijfplaatsen van de Laatvliegers binnen onze provincie in kaart brengen en onderzoeken welke eisen ze aan hun woonruimte stellen. Uw hulp is daarbij van groot belang en hopelijk kan nieuwbouw geschikt gemaakt worden voor deze bijzondere vleermuis. Dat ook Provincie Noord-Holland dit onderschrijft blijkt uit het feit dat de certificering mogelijk is gemaakt door het Betrekken bij Groen Fonds van de provincie. Wonen er vleermuizen bij u in uw gebouw? Meldt dit dan via laatvlieger@"nozos.nl" en help zo deze soort in Noord-Holland te onderzoek en beschermen. En wie weet prijkt binnenkort een uniek groen-wit monumentenschild bij u aan de gevel.  
2017-03-23 10:23:55 nozos.nl
De Europese Unie heeft geen idee hoe de visserij in Nederland wordt getroffen door hun regeldrift. Dat zegt Elsevier-journalist Syp Wynia in WNL Opiniemakers na een uitgebreid gesprek met een Nederlandse visser. Vissers hebben te maken met de aanlandplicht. Dat houdt in dat ongewenste bijvangst niet terug mag worden gegooid in zee. Wynia, te gast bij de visafslag in Stellendam, ziet met eigen ogen wat dat inhoudt. Bakken vol met slibtongen die niet de marktwaardige lengte van 24 centimeter hebben, worden vernietigd. Er wordt een vloeistof over de vis gegoten die dat ongeschikt maakt voor de menselijke consumptie en daarna gaat het de vuilverbranding in. “Er kan niets meer mee worden gedaan. Iedereen is in deze zaak verliezer. Het is gewoon verschrikkelijk wat hier gebeurt”, zegt visser Job Schot. De regel moet ervoor zorgen dat vissers ‘selectiever vissen’. Daarnaast wil de Europese Unie data hebben van wat er aan boord komt, en hoeveel kilo er uiteindelijk wordt weggegooid. “Ze willen alles controleren. Big Brother is watching you”, zegt visser Job Schot. Daar wordt het vissen niet beter van: de vissen die aanlanden zijn dan namelijk al dood en kunnen niet voor nakomelingen zorgen. Dat terwijl één vis kan zorgen voor 10.000 nakomelingen. Kijk hier de uitzending WNL Opiniemakers van afgelopen dinsdag terug Lees hier verder op de website van WNL “Van de EU moet er verf over deze vis” Dinsdag in WNL Opiniemakers, om 21.20 uur op NPO 2. Video: Eetbaar, lekker en gezond, maar van de EU moest er verf over deze vis Gepubliceerd op 20 mrt. 2017 door WNL  kijk meer op www.visserijnieuws.punt.nl -----------------------------------------------------------------------------------------------  
2017-03-23 09:23:28 kotternieuws.punt.nl
Zacharia 8:1-8 1 ¶  Maar nu luidt het woord van de HEER van de hemelse machten: 2  ‘Dit zegt de HEER van de hemelse machten: Ik brand van liefde voor Sion; met vurige liefde neem ik het op voor Jeruzalem. 3  Dit zegt de HEER: Ik keer terug naar de Sion en kom in Jeruzalem wonen. “Stad van trouw” zal Jeruzalem heten, en de berg van de HEER van de hemelse machten “Heilige berg.” 4  Dit zegt de HEER van de hemelse machten: Opnieuw zullen er op de pleinen van Jeruzalem oude mensen zitten, steunend op hun stok vanwege hun hoge leeftijd, 5  en de straten zullen krioelen van de spelende kinderen. 6  Dit zegt de HEER van de hemelse machten: Ook al lijkt het jullie, die van dit volk nog over zijn, nu onmogelijk, waarom zou het voor mij onmogelijk zijn? spreekt de HEER van de hemelse machten. 7  Dit zegt de HEER van de hemelse machten: Ik zal mijn volk bevrijden uit het land waar de zon opkomt en het land waar de zon ondergaat 8  en hen naar Jeruzalem brengen. Daar zullen ze wonen. Zij zullen mijn volk zijn en ik hun God, in onwankelbare trouw. (NBV) Het gedeelte dat we vandaag lezen maakt duidelijk waarom er zo uitdrukkelijk is gesproken over de tijd waarin Zacharia het Woord van de Heer te horen kreeg. In het vierde jaar van Koning Darius. Dus niet in 1948 of vandaag de dag. De liefde voor Jeruzalem en Sion komt dus niet door de nederzettingen politiek of het beleid van de huidige regering van de staat Israël. Dat is wel eens lastig, want Christenen zijn immers onopgeefbaar verbonden met Israël, maar we moeten de Bijbel niet vervalsen door te doen of het over ons gaat. Wij kunnen er veel van leren maar we zijn zelf verantwoordelijk voor het naleven van de richtlijnen van de God van Israël. Deze liefdesverklaring voor Jeruzalem en Sion komt voort uit de herbouw en de vraag die aan de Priesters in de Tempel  werd gesteld. Het volk bekommerd zich weer om de richtlijnen van de God van Israël. Ze gaan weer naar de Tempel om te vragen hoe ze die richtlijnen in hun eigen stad of dorp moeten toepassen. Wat hoort er wel en wat hoort er niet bij. Jeruzalem is daarbij een voorbeeld. Een stad die zo dichtbij de Tempel is dat het daar niet moeilijk zou moeten zijn om de richtlijnen van God op een goede wijze uit te voeren. De berg waar de Tempel op is gebouwd, de berg Sion, is daarom een Heilige Berg, daar gaat het alleen nog over het verbond met God. Daar laten de Israëlieten zien dat wat ze gekregen hebben van God niet als hun eigen verdienste wordt gerekend maar dat ze het delen, met God in offers, in maaltijden met de armen en de vreemdelingen zoals dat voorgeschreven is. Maar het volgen van de God van Israël is niet gemakkelijk. Ezra en Nehemia beschrijven ook vijanden die zich verzetten tegen de nieuwe samenleving die aan het ontstaan is. Geleerden noemen die samenleving wel eens de Tora-staat, in dat land, bij dat volk is er geen andere wet dan de wet van God. Zacharia schetst wat het gevolg is van een land dat je op die manier inricht. Sommigen zullen dat luchtfietserij noemen maar volgens Zacharia zullen op de pleinen van Jeruzalem oude mensen zitten steunend op hun stok vanwege hun hoge leeftijd, niemand zal sterven voor zijn tijd sprak Jesaja al. Er zullen talrijke kinderen spelen in de straten van Jeruzalem, geen kind zal meer sterven zei Jesaja al. Als alle ballingen nu eens terug keren, als iedereen de richtlijnen van God volgt dan gaat dat gebeuren. Door Jezus van Nazareth en de Geest van God die hij heeft gebracht is het voor ons ook mogelijk geworden. Ook wij kunnen de hongerenden te eten geven, de naakten kleden, de vreemdelingen huisvesten, de gevangenen bezoeken, de weduwen en de wezen een eerlijk leven geven, de rechtspraak toegankelijk maken ook voor de armen. We kunnen dat elke dag weer, ook vandaag.
2017-03-23 08:36:30 basalk.punt.nl
  Vandaag gaan de kinderen in training om maandag a.s. de lekkerste kaas te jureren voor de Cum Laude Awards. Kinderjury Kaas   De kazen zijn al ingeleverd voor de landelijke Cum Laude Kaasverkiezing van Nederland. Meer dan 230 kanshebbers strijden om de titel Cum Laude Kaas van Nederland. Een ode aan de prachtige, oeroude traditie van kaasmaken op de boerderij. Op maandag 27 maart wordt bekend wie de beste kaas van Nederland heeft gemaakt. Maar vinden kinderen dat ook de lekkerste kaas? Zijn zij het met de volwassenen eens?   Echte fijnproevers Ieder voorjaar beslissen kaaskeurmeesters samen met een prominenten-jury welke boer of boerin de beste kaas van Nederland maakt. De Cum Laude Kaasverkiezing is dé smaakwedstrijd voor boeren die zelf zuivel maken. Elke boerenkaas of zuivelproduct proeft weer anders. De invloed van het seizoen, de grond waarop het vee graast en vaak eeuwenoude familierecepten proef je terug in deze ambachtelijke producten.   Maar vinden kinderen de beste kaas van de kaaskeurmeesters dat ook de lekkerste kaas? Alleen kinderen kunnen dat beslissen volgens Irene van der Voort, voorzitter van de Bond Boerderij Zuivelbereiders. "Wij zijn op zoek naar kinderen die zelf culinaire fijnproevers zijn en genieten van echte boerenkaas. En natuurlijk met passie de lekkerste Kinderkaas van Nederland willen gaan kiezen. Jongens en meisjes kunnen zich aanmelden voor de Kinderjury Kaasverkiezing van Nederland. Na training van onze kaaskeurmeesters Leo en Gemma op woensdag 22 maart, ben je klaar om aan de slag te gaan. De Kinderjury komt op maandag 27 maart in Fort Wierickerschans in Bodegraven bij elkaar om de lekkerste Kinderkaas te kiezen. Bijzonder en extra spannend voor alle kaasboeren."    
2017-03-23 04:15:35 blogzondernaam.punt.nl
De Nationale Inventaris Immaterieel Cultureel Erfgoed in Nederland is uitgebreid met het ambacht van Boerenkaas maken. De inventaris vloeit voort uit het UNESCO Verdrag ter Bescherming van het Immaterieel Cultureel Erfgoed dat Nederland in 2012 ondertekende. Hierdoor kwam er een nieuwe tak van erfgoed bij: de tradities die van generatie op generatie worden doorgegeven. In totaal staan er nu 121 tradities op de inventaris.  Alle boerenkaasmakers hebben zich verenigd om de plaatsing van hun traditie op de Inventaris Immaterieel Erfgoed van de grond te krijgen. En met succes. Zij zien hun leven en werk niet alleen als iets wat ze al lang doen, maar juist ook als iets dat ze dóór willen geven. Het gaat om het verkrijgen van de typische smaak en de bereidingswijze van boerenkaas, meedoen aan keuringen en het leren van elkaar. Met de inzet van moderne media en het aanhaken bij organisaties op gebied van voedsel- en landbouwduurzaamheid wordt een goede stap gezet in het eigentijds en levend houden van het boerenkaas maken.   De inventaris vloeit voort uit het UNESCO Verdrag ter Bescherming van het Immaterieel Cultureel Erfgoed dat Nederland in 2012 ondertekende. Het Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland voert in opdracht van het Ministerie van OCW het verdrag in Nederland uit. Op de lijst staan inmiddels 121 tradities, waaronder schaatsen op natuurijs, het zomercarnaval in Rotterdam en de Indische rijsttafel. Tegelijk met de boerenkaasmakers kreeg ook de uit 1729 stammende Goededoelenloterij een vermelding. http://immaterieelerfgoed.nl/tradities/details/boerenkaas-maken/119
2017-03-23 04:13:15 blogzondernaam.punt.nl
Edwin werkt al een paar jaar via een uitzendbureau bij hetzelfde bedrijf, daarvoor had hij ergens anders jaarcontracten, maar ja, wettelijk moest hij eruit na een paar jaarcontracten..... in vaste dienst kom je niet zo eenvoudig.  Waar hij nu werkt bevalt het hem prima, maar via een uitzendbureau kan je daar ook niet eeuwig blijven en vaste contracten begonnen ze niet aan, maar...... nu wel.... er konden er 10 (als ik het goed onthouden heb) in vaste dienst komen, er waren er veel die dat wel wilden.... dus met z'n allen solliciteren! Edwin was maandag aan de beurt en dinsdag zouden ze de uitslag horen.  Dinsdag waren de managers erover aan het vergaderen, maar hij zag dat er via een beamer een bestand werd vertoond..... niet zichtbaar voor hem, hij was te klein (van wie zou hij dat hebben?).... maar.....aan het eind van de gang.... bij de koffiemachine (ook heel belangrijk) is een soort muurtje.... hij trok zich er aan omhoog om een glimp van de belangrijke informatie op te vangen (volgens zijn woorden)...... maar het was te ver, zelfs met zijn adelaarsogen lukte het hem niet om te lezen wat er stond.... teleurgesteld liet hij zich weer zakken.... zette zijn voet verkeerd neer..... en zwikte.....  daar lag hij .... naast de koffiemachine!  Wie zijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen kan verkeerd terecht komen  Enkel koelen en een verbandje aan laten leggen. Kreupel kwam hij weer op zijn werkplek.....  ik vermoed dat er flink gelachen is en dat al snel iedereen het wist. Maar goed, aan het werk en dan maar afwachten.  's Middags kwam het bericht dat hij een vast contract krijgt! Hoera, een feestje.... maar dansen is er niet bij!   Zet het dan maar op een zuipen.... hoewel ik de indruk krijg dat de dop er nog opzit.     Proost!    Alle foto's "gepikt" van Geurtje
2017-03-23 03:14:23 opoegaatdigitaal.punt.nl
16 boom x111 Bomenweelde Silvanaparkbuurt
2017-03-23 01:16:23 mobar.punt.nl
Toon meer
Er zijn geen verdere berichten
Server query time:3ms Retrieval time:6ms
Over punt.nl

Punt.nl is de weblogcommunity van Mijndomein.nl. Om punt.nl met haar tijd mee te laten gaan is er een geruime tijd geleden besloten om een nieuw blog platform voor punt.nl te maken. Dit is uiteindelijk door gegroeid naar de Mijndomein Websitemaker.

Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl